कमरेड नमस्कार ।
लाल सलाम गर्ने हैसियत अहिले मसित छैन ।
जहाँ रहनुस, मानसिक र शारिरिक दुबै हिसावले सकुसल हुनुहुनेछ , कामना र बिश्वास । जीवित रहँदा रहदै पनि पल पल मरिरहनु पर्ने यो कायरतापुर्ण जीवनका वास्तविकता बीचबाट जीवित लाशको दुई शब्द तपाईसम्म मेरो यी सन्देशहरु अबश्य आइपुग्नेछन , म बिश्वसत छु ।
कमरेड ! बहादुरितापुर्वक मृत्युलाई ललकार्दै बाँच्नु र शिर झुकाएर बाँच्नु बिचको अन्तरलाई भोग्ने सौभाग्य या दुर्भाग्य मिल्यो । जीवन जीउनुका यी दुई बाटोमा पहिलो बाटो नै सही । तर कहाँवाट, कसरी र फेरी के हुन्छ ? यी यस्तै प्रश्नहरुको गोलचक्र बिचमा उभिएको छु ।
कमरेड! आज नि:स्वार्थ प्रेम गर्नेहरु पाश्विक ढङगले मारिन्छन । निर्ममतापुर्वक श्रीमतीको हत्या गर्नेहरु उन्मुक्ति पाउछन । गैँडा मार्ने तस्करहरु तारे होटेलहरुमा शासकहरुसंग लन्च र डिनर गरीरहँदा प्राण धान्न जँगल पसेको चेपाङ मारिन्छ । दशगजामा टाउको फुटाउने मधेशीहरु धोती र भारतिय एजेन्ट भनेर अपहेलित छन । देशको भु-भाग बेचेर सत्ता र सम्पति आर्जन गर्नेहरु रातारात राष्ट्रवादी भएका छन ।
कमरेड ! आँखै आगाडीका यी दृश्यहरु तर चुपचाप शालिक झैँ बस्नु पर्ने म । के म चेतनशील प्राणी हुँ ? के जिउनुको अर्थ यही हो ? कमरेड! हामी जीवित लाश बन्ने कहिलेसम्म ? बडेमाको घनले टाउकोमा हिर्काए झैँ ठोकिरहन्छन यी प्रश्नहरुले मलाई । कमरेड ! यी मेरो जिज्ञासा र छटपटीवाटै छिट्टै मुक्त हुनेछु भन्ने बिश्वासका साथ बिदा ।
तपाइले जाने बुझेको
जितमान पुन मगर (क.मार्शल)
पुर्ब ब्रिगेड कमान्डर
जनमुक्ति सेना नेपाल
